نمی دونم حرفامو با چی شروع کنم. خدا دلگیرم از دستت. اما اینبار خیلی. خیلی. خدا سرنوشت ما ها چرا اینجوریه؟ چرا؟ خدا حکمتت یه طرف! اما عدالت مطلقت کجاست؟ این عدالته که این همه عذاب بکشیم؟  خدایا من تنها دردو دلامو با تو می کنم. خسته ام. خسته تر از همیشه. یه عمر با غم زندگی کردن خیلی سخته ولی حداقل یه نقطه امید و روشنی هم نیست که به شوق و به امید اون روشنی تحمل کنم. روز به روز و رفته رفته شرایط روحیم بد تر میشه. همه میگن چرا این همه غمگینی و افسرده ای!!!!!! چرا؟ مگه من خوشم میاد که اینجور باشم و خودمو عذاب بدم؟  بخدا عذاب میکشم از زندگی. از این مدل زندگی. خسته شدم از همه چیز. از همه آدم ها. دوس دارم همیشه با خودم باشم و تو عالم تنهایی خودم باش.نفرت دارم از همه دختر ها و پسر ها. از همه. از همه آدمها.

آدم هایی که تو زندگیشون میگن و می خندن. حسادت نمی کنم ولی نمی تونم این خندهاشونو هم تحمل کنم. تو زندگیم نه تونستم به عنوان یه پسر مورد پذیرش قرار بگیرم نه به عنوان یه دختر. همیشه مایه تحقیر و سر به زیری خانواده بودم. تو  کل زندگی از همه عشق هایی که داشتم چیزی جز شکست نتونستم تجربه کنم. الان درسم تموم شده و خیر سرم شدم لسانس حقوق. اما چه فایده! ای کاش این همه سال نمی رفتم سراغش و این همه از وقتم هدر نمی کردم. خدایا من تو این جامعه پذیرفتنی نیستم؟ چرا من نباید باشم؟ من چیم کمتر از این همه آدمه؟ چرا باید این همه مشکلات و بدبختی هارو رو دوش من میزاشتی؟ با کدوم قدرت تاب و تحمل؟ اسارت تا کی؟ محکوم به حبس ابد! محکومی که آزادی همیشه گیش تو وجودشه!

کارم شده گریه و این سوالارو تو ذهنم از خدا پرسین. چرا چرا چرا..........................

منزوی بودن خیلی سخته ولی خوب کسی که تنهایی بخواد بهترین راه فرار از اطرافیانشه.

ای کاش درکم می کردن. ای کاش منو باورم می داشتن. ای کاش همه می تونستم این قدرت درک و تصور رو داشته باشن که خودشونو بزارن جای من. برای یه لحظه. حتی برای یه ثانیه. دنیایی که جلو چشاشون می اومد یه دنیای بزرگ و بیکران اما تاریک و تیره بدون راهنمایی. بدون هدفی. بدون اشتیاقی واسه آینده. سر در گم در دو راهی های رنگارنگ........ یه دنیایی رو می دیدن که فراری هستن از زمین و زمان. ......

نایی ندارم واسه نوشتن. پر و بالم شکسته. مرگ با زندگی واسم فرق نداره. حتی شاید بگم که دوس دارم زودتر بمیرم و از این دنیا پر بکشم برم به پیش بابای نازنینم که هنوز هم حسرت بغل کردنش و ابراز احساسات کردنم تو دلم مونده. بابای مهربونی که قدرتو هیچ وقت ندونستم و هیچ وقت جرات اینو نداشتم که از مشکلم واست بگم. بابایی کمکم کن و به دادم برس. همیشه می گفتی که با خدا ارتباط برقرار کن خدا مشکلات آدمو حل می کنه..... ولی بابایی این همه به درگاه خدا عاجزانه التماس میکنم که کمکم کنه و آرومم کنه. اما حال و روزم تغییری نمی کنه. بابا جون جای خالیت بدجوری عذابم میده. می دونم اگه بودی تو بغلت و با نوازش دست های مهربونت آروم می شدم. اما خدا بابای منو هم زیاد دید. بابای مهربونمو هم از دستم گرفت

 پروردگارا راضی هستم به رضای تو

کانال فارسی 1 مسیر hotbırd یه سریالی پخش می کنه که در مورد یه ترنس ام تو اف که تغیر جنسیت داده و معلم یه مدرسه تو رم هست. فکر کنم پدر و مادر ها با دیدن این فیلم کمی از واقعییت هویت جنسی آگاهی شون بیشتر بشه و بچه های تی اس شونو بپذیرن.

لوییز تالبوت در نقش یه معلم بچه ها و مسایل و مشکلاتی که براش به وجود میاد.......

پنج شنبه ساعت ۱۰ سریال حصار چوبی در کانال فارسی 1

پیشنهاد میکنم سریال های این کانال رو ببینین. مخصوصا واسه خانوما. خیلی جالب وقشنگن

بیا , تا پیدا شم , تو باش , تا من باشم ,

هنوز , می شینم به هوای دیدن تو

تو با ,  این دل کندن کجا , رفتی بی من ,

بدون نزدیکم به شب رسیدن تو

بیا , که رها شم از این همه درد ,

که صدا شم از این شب سرد ,

که تموم بشه فاصله ها

بیا , که من از تو خسته ترم ,

که من از من بی خبرم ,

به هوای خونه بیا تا پیدا شم

متاسفم از گفتن این خبر واقعا تلخ و غم انگیز

متاسفانه امروز با خبر شدم برادر صمیمی ترین دوستم تو کل زندگیم (آوا جان) تو سن ۱۶ ساله گی فوت شده.

آوای عزیزم وقتی این خبر رو بهم گفتی انگار کل دنیا دور سرم چرخید. باورم نمی شد.... خواهرم چاره ای نیست جز قبول این واقعیت تلخ. از خدا می خوام واسه تو و خانوادت صبری بزرگ بده که این مصیبت تلخ رو بتونین تحمل کنین. خیلی ناراحت شدم و کلی گریه کردم. تنها آرزویی که امروز از خدا می خواستم واسم بر آورده کنه این بود که امروز پیشت بودم. دلم بیشتر از تو به اون مامان واقعا رنج کشیده و مهربون و دلسوزت می سوزه. صمیمانه باهات ابراز همدردی می کنم و امیدوارم که آخرین غمتون باشه عزیزم

 از دست خدا خیلی دلگیرم. آخه خدا این چه حکمتیه که اینجور داغ یه جوون بدی به یه خانواده که با کلی مشکلات دیگه داره زندگی می کنه؟؟؟؟ آخه چرا باید اینجور می شد؟ چرا؟چرا؟

happy  pink  day

روز دختر رو به همه دختر خانومای گل ایرانی

و مخصوصا به دختر خانومای مهربون وخوش قلب ترنس سکشوال 

از صمیم قلب تبریک می گم و واسه همتون داشتن یه زندگی آروم و شاد و موفق رو آرزو مندم. با آرزوی داشتن لحظات شیرین تو این روز قشنگ همیشه صورتی

 رسيدم به مرز افسرده گي خيلي شديد. انگار همه درها به روم بسته شده. خيلي بي انگيزه و بي روحيه تر شدم. زندگي ديگه واسم معني نداره. هدف نداره. رسيدم به اون چيزي كه چند ساله دارم به خاطرش زندگي مي كنم و با مشكلات و موانع مي جنگم. هميشه به خودم اين هدف رو مد نظر قرار داده بودم كه روزي مشكلم رو خانوادم بدونن و دركم كنن. باورم كنن. قبولم كنن. الان يكي دو ماهي ميشه كه خانوادم قضيه رو مي دونن. خيلي هم منطقي برخورد كردن باهام. ولي وقتي كمي به دور از احساسات و رويا ها فكر مي كنم مي بينم كه چقدر آفرينش شوم و پليدي داشتيم. اينكه هر كسي كه به آدم ابراز علاقه مي كنه يك نيت بيشتر نداره! سكس. خدا مگه من آلت دست اين پسر هاي احمق و پست هستم؟ چرا بايد اينجوري باشه؟ چرا هر پسري كه مياد سراغم منو به خاطر سكس مي خواد؟ اونم فقط واسه يك بار كه به نيت شومش برسه و فرار كنه!!!!!!!! چند روز قبل رفته بودم تهران واسه مجوزم. وقت انيستيتو داشتم. چقدر پسر اومد سراغم. از اون راننده اتوبوس تا پير مرد 65 ساله و...... حتي مامور پليس!!!!!!!!!........

 اما دريغ از يك مرد واقعي. دريغ از يك انسان

همشون واسه سكس ابراز علاقه کردن. چرا مرد هاي امروزي (نامردهاي امروزي) اينجوري شدن؟ مگه همه چيز سكسه؟ زندگي يعني سكس؟ پس عشق و عاطفه و دوس داشتن چي؟ انسانيت چي؟ عقده اي كه تو دل پسر ها و مرد هاي امروزي درست شده و متاسفانه روز به روز هم بيشتر مي شه از اين همه محدوديت هايي كه ايجاد كردن.

از اين بحث كه بگذريم وقتي مي شينم و فكر ميكنم مي بينم كه من عمل هم بكنم بشم كامل يه دختر!.... آخه كجاي من دختره؟ ظاهرم؟ بدنم؟ اندامم؟ صدام؟ اينكه نمي تونم مادر بشم؟ اينكه مثل زن هاي ديگه نمي تونم راحت و رلكس از رابطه جنسي لذت ببرم؟ اينكه كي مياد كه با اينجور آدم زندگي كنه؟ اينكه جامعه ما تي اس ها رو نمي پذيره؟ اينكه بعد عمل هر كسي از وضعيت قبليم اطلاع پيدا كنه هزار جور حرف پشت سرم ميزنه؟....... طرف ديگه قضيه اينه كه با اين شرايط فعلي هم به شدت مشكل دارم. ديگه نمي تونم اين وضعيت رو تحمل كنم. خسته شدم از بس زجر مي كشم اينجوري.

از يه طرف هم مشكلات مالي كه واقعا نا اميدم كرده از زندگي. يه ايرادي که دارم خيلي خيلي ضعيف هستم. اصلا قدرت تاب و تحمل ندارم. با كوچيكترين مشكل و اتفاق و حتي يه كلمه حرف زود مي شكنم. درمونده مي شم. پناه مي برم به گريه و خود خوري. نمي دونم خوبه يا بد , ولي به قول داداشم خيلي ضعيف النفس هستم.

مطلب آخري كه مي خوام بنويسم اينه كه از چند تا از دوستاي ... بنويسم که واقعا بقدری تنفر دارم ازشون که نمی خوام اسمشونو هم بنویسم.به خاطر همه بي عاطفه گي و نا مهربونيشون. اميدوارم كه مطالبمو بخونن تا يه ذره به خودشون فكر كنن: -------  ------- ------- --------

از آدمهای دو رو تنفر دارم

بدم میاد از هر چی آدم دهن بین

بدم میاد

متنفرم

متنفر

بازم مهم نيست. عادت كردم. اينا اولين نبودن و آخرين هم نخواهند بود. هيچ كس دل پاك و مهربون و حساس منو درك نكرده و نمي تونه بكنه. مغرور نيستم كه از خودم تعريف كنم ولي لياقت دوستي با من رو هر كسي نمي تونه داشته باشه

جا داره اينجا از بقيه دوستاي نازنين و گلم نهايت تشكرو كنم كه هميشه يادم كردن و تو خوشي و غم هام شريكم بودن.

(  هومن , تی اس اف تو ام. همدرد و عشق خوب و پاكم ), پريسا, آوا, پرستو, زينب, آرزو, لاله, شهناز, مكلاین, ماريا, شيرين خاله, ستاره و شراره عزیزم. دلارام مهربونم و...   اگه اسمی رو از قلم انداخته باشم معذرت خيلي دوستون دارم

 سلام خدمت همه دوست های خوب و مهربونم. دنیای عجیبی داریم. خیلی بزرگه اما واقعا احساس می کنیم یه ذره ست که توی اون گم شدیم..از در د ما تی اس ها کسی خبر نداره. غیر از ما و امثال ما تی اس ها....این درد رو فقط ما می تونیم خوب بفهمیم. چرا که با خیلی ها که صحبت می کنی از باسواد گرفته تا آدم با درک و شعور آخرش یه چیزی دست آدم میوفته و اون اینکه هیچ کس به اندازه ما تی اسها نمی تونه ما ها رو کاملا درک کنه. شاید خیلی ها واسه ما سنگ صبور باشن اما نهایتا یه جاهایی نمی تونن ما ها رو اونطور که باید درک کنن. نمی دونم منظور خدا از آفرینش ما ها چی بود اما هر چی هست خیلی ظلمه گرچه همه می دونیم خدا ظالم نیست و اون مهربانترین مهربانان عالمه...اما برای خیلی از ماها جای سواله که چرا ما باید اینجوری باشیم؟ حسرت اینو بخوریم که پوشش دلخواهمونو داشته باشیم...راحت بیرون بریم. اونطور که دوس داریم و باید باشیم زندگی کنیم. تحمل این نقاب اجباری واقعا سخته..اینکه باید سالهای سال تو یه جسمی اسیر باشی که هیچ تعلقی به اون نداری یه جور بازیگر بودن اما در نقشی کاملا ناخواسته و عذاب آور ....

خدایا نمی دونم چند تا تی اس تو دنیا هست...چند نفر مثل من و دوستان من هر روز آرزو می کنن که اوضاع و شرایطشون جور شه تا عمل کنن..چند نفر تو این دنیای بزرگ آرزوی اینو دارن که حداقل با این جسم غریب نمیرن..چند نفر تحمل می کنن...چند نفر از زجر زیاد خودشونو به طناب دار می سپرن... خدایا تو بیشتر و بهتر می دونی تو آگاهتری ...تو تواناترو والاتری...خدایا کمک کن ...به خواهرها و برادرهای من کمک کن تا خودشون باشن...تا به آرزوی قشنگشون برسن..

رزی خوب و مهربون هیچوقت محبت هاتو فراموش نمی کنم و همیشه بیاد تو خواهم بود و دعات میکنم.در پناه خدا شاد و پیروز باشین

آرش حاتمی

خدا ی من , خیلی مهربونتر از اونی هست که فکرش رو می کنیم

I fear about coarseness

ای بازیگر گریه نکن ما همه مثل همیم , صبح ها که از خواب پا می شیم نقاب به صورت می زنیم. یکی معلم میشه و یکی می شه خونه به دوش , یکی ترانه ساز می شه و یکی ترانه فروش. کهنه نقاب زندگی تا شب رو صورت های ماست , گریه های پشت نقاب مثل همیشه بی صداست. هر کسی هستی یه دفعه قد بکش از پشت نقاب , از رو نوشته حرف نزن. رها شو از تیله خواب , نقش یک دریچه رو رو میله قفس بکش. برای یک بارم که شده جای خودت نفس بکش. کاش که می شد تو زندگی ما خودمون باشیم و بس تنها برای یک نگاه , حتی برای یک نفس. تا کی بجای خودمون نقاب ما حرف بزنه , تا کی سکوت و رج زدن نقش نمایش منه                                                   

(سیاوش قمیشی)

کاش می شد که واسه یک لحظه , حتی یک لحظه می تونستیم خودمون باشیم. خودمو می گم , یه دختری هستم از دخترای معمولی بیشتر دختر تر. ولی نقابی از جسم , بر وجودم سایه افکنده که نقش یک پسر رو باید بازی کنم. اما نمی تونم , نمی تونم , نمی تونم..... جسمی غریب و ناشناس همیشه علامت سوالی توی ذهنم بوجود اورده که خدایا این جسم و بدن چیه؟ یک جسمی که هیچ تناسبی با روح و روان و باطنم نداره. حکمت خدا که نقاب های عجیب و متضادی به ما تی اس ها داده چی می تونه باشه؟ امیدوارم حداقل حکمت کار خدارو بدونیم. ولی نا شکری نمی کنم. درست خیلی عذاب ها کشیدم و می کشم , ولی خوب خدای من دوستم داره. خیلی جا ها کمکم کرده. خدای من دوستم داره که این همه عذاب و سختی بهم داده.

ولی بچه ها , ما تی اس ها تو هر خانواده و هر فرهنگی تو این کشور که زندگی می کنیم راهی داریم بس دشوار , برای اینکه این نقاب های جسممونو از بین ببریم و بتونیم خودمون باشیم. باید بجنگیم و تحمل کنیم. با زبون منطق جلو بریم. به اطرافیانمون بفهمونیم که باطن زندانیه ما چیه. با زبون علم و با آرامش و حوصله. نباید انتظار هم داشت که با یک بار حرف زدن و توضیح دادن قانع بشن و قبولمون کنن. البته باید کارهایی هم خودمون بکنیم که حداقل ظاهرمونو کمی شبیه باطنمون بکنیم. اینو هم بدونین که متاسفانه عقل اکثرایرانی ها تو چشمشونه. یعنی هر چقدر بگی و توضیح بدی که تی اس چیه و چجوریه تا یه چیزایی از باطنمون تو ظاهرمون نبینن خیلی سخت باورمون می کنن. از اطلاعات و مقاله های اینترنت و مشاوره حضوری خانواده با روان پزشک و مشاور ها حتما باید کمک بگیریم.خلاصه بگم که به هر کاری که بتونه کمی تاثیر بزاره رو ذهن اطرافیان باید دست زد. آرزو می کنم که مشکلات همه تی اس ها هر جای دنیا که باشن کمرنگتر بشه و یک زندگیه  آروم و شیرین به دور از استرس ترس نگرانی داشته باشیم

                               بوسه بر لبهای چشمه می زدیم , اما دریغا

می روم غمگینو خسته , با تنی سردو شکسته

                              می روم اشکی بریزم , با دلی در خون نشسته

کوچه ها ای کوچه ها , کوچه های آشنا , بشنوید بحر خدا , این غصه درد مرا

                              می کشم بر دوش خود کوله بار غصه را با غمی بی انتها , آخر  مرا کرده رها

 کوچه ها شاید نداند این چنین دلگیرم امشب

                             این همه افسرده حالم ای خدا , می میرم امشب

(گوگوش)

این حقیقت در دلم ماوی گرفته , که عشق دیگر در دل تو پا گرفته

                            آنقدر پروا نکن از اشک من , حرف آخر را بزن , حرف آخر را بزن

تو مرا رنجانده ای , روز و شب گریانده ای , پشت دیوار  ر یا  چهره را پوشانده ای

                           آنچه را باید بفهمم من دگر فهمیده ام , بار ها از دست تو پیش خدا نالیده ام

                                                             (مهستی)

امشب از اون شبهای همیشه گیمه. بازم دلم گرفته. چقدر گریه کردم. اینارو نمی گم که شما دوست عزیزی که مطالبمو می خونی ناراحت بشی یا بخوای بهم امید واری بدی. نه بخدا نمی تونم تحمل کنم که کسی به خاطر من کمی غصه بخوره. و این که از سر دلسوزی شما همدرد من منو امیدوار می کنین قربون همه دوست های مهربونم برم. واقعا لطف شما بچه های تی اس رو فراموش نمی کنم. ولی باید بگم که عادت کردم. وقتی گریه می کنم سبک می شم. دلم باز میشه. یعنی من هفته ای حد اقل سه شب گریه نکنم دغ می کنم. یعنی بدون گریه یه چیزه زندگیم همیشه خالی می مونه.مشکل آنچنانی هم با خانوادم ندارم. مشکل اصلیه من اینه که به خودم و حقیقتم نرسیدم. از این خیلی عذاب می کشم که جسمم و پوششم باید مردونه باشه. چرا ؟ چون هیچ ذره ای سر سوزن مردونگی در من نیست. پس من چرا باید مرد می شدم؟ اینجوری که دلم می گیره یک حسرت بیشتر ندارم. حسرت بابام. فقط می تونم بگم که باب جات خالیه. کاش بودی. کاش بودی. انقدر بغلت می کردم .انقدر بغلت گریه می کردم. می دونم که تو هم مثل بقیه پدر ها شاید قبولم نمی کردی. می دونم که شاید اذیتم هم می کردی. ولی بازم می گم کاش بودی. بابا جونم. بابایی خوب و مهربون من. واقعا جا ی خالیتو حس می کنم. می گن آدم تا یکی رو داره قدرشو نمی دونه. راسته. اون موقع که بودی قدرتو ندونستم. آی خدا هر چی بدبختی بوده سر من بدبخت اوردی. پدری داشتم مثل دسته گل. سالم سالم. بدون هیچ بیماری. یه بیماری دادی که در عرض دو سال بابامو جلوی چشمای هممون ذره ذره پر پر کردی. بابای نازنین منو ازم گرفتی. یادم می یاد بابام بیچاره عید سال ۸۶ به هممون سر سفره سال تحویل گفت که بچه ها امسال سال سرنوشت سازه. انگار بیچاره می دونست که ۳.۴ ماه دیگه از این دنیا میره. می دونم الان الان هم همه فکرش پیش من یا بقیه اعضای خانوادمه. نمی خوام چون بابای من بوده ازش تعریف کنم. نه. ولی آدمی بود که تو کل زندگیش انسان بود. حق کسی رو نخورد. به کسی بدی نکرد. تا جایی که از دستش بر میومد هر کاری که واسه بقیه می تونست می کرد. شب و روز دغدغه آینده مونو داشت. که چی می شه؟ چطور می شه؟ خدایا آخه چرا؟ مگه بدبختی هامون کم بود؟ مگه کم سختی و مصیبت کشیده بودیم؟ هزار و یک مدل بدبختی داشتیم. مشکلات مادی. بده کاری.... درد خود من به جهنم. مگه مشکلات دیگمون بس نبود که بابامو هم زیادی دیدی؟ نمی دونم از چه دردم ناله کنم. از کدوم بدبختیم بگم. خلاصه که خدا اذیتم کردی. خیلی هم کردی. زندگیه من شده اشک وماتم. الان یه ۳ سالی میشه که شب و روز های من اینجوری سپری می شه. آخه خدا کو پس اون مهربونیت؟ کجاست؟ کی به من هم مهربون می شی؟ خودم به جهنم همیشه با گریه های من خانواده بیگناهمو هم گریوندم. آخه خدا بس نیست دیگه؟ صبر هم اندازه ای داره. کاش می شد یه جوری خودمو می کشتم تا حداقل این خانواده بیگناهم عذاب بیشتری نکشن. یه جوری که بعد از مرگم غصمو نمی خوردن. انگار از اول بچه ای به اسم من نداشتن. صلاح کار دست خودته. ولی کمی هم به من فکر کن. به منی که همیشه اسم تو بر زبونم بوده و هست.

 به بزم شبانه من تو بیا , که خوانم نوای دلم را

این هم شد زندگی؟این هم شد معنیه مهربونیات؟عدالتت همینه؟این که بزرگی؟این که درمون دردم پیش توست؟ولی تا کی؟تا کی؟حداقل بهم صبرشو می دادی.توان تحمل میدادی..............

خدا ! کمی هم گوشه چشمی به من نظری بکن.بدبختم

در مقاله دکتر هری بنجامین شما نحوه تشخیص - درمان و راههایی که یک فرد ترنس سکسوآل واقعی باید طی کند می خوانید .

مترجم : س . اصغر نژاد

اختلال هویت جنسی ( Gender Identify Disorder ) عدم تطابق فیزیولوژیکی و روانی در فرد می باشد که فردی که دچار این اختلال است باید تحت مراقبت های استاندارد قرار گرفته تا به درمان نهایی و سلامت روانی برسد . دو جمعیت اصلی برای GID وجود دارد : مردان بیولوژیکی و زنان بیولوژیکی

مراقبت های استاندارد عبارتند از:

1 - تشخیص درست فرد مبتلا به GID 

2  - روان درمانی مناسب و مطابق با بیمار

  3- هورمون درمانی

 4 - تجربه زندگی واقعی در جنسیت دلخواه

 5 - عمل جراحی

6 - مراقبت های بعد از عمل جراحی

تشخیص بیماری :

ترنس سکشوآل واقعی 

دارای هویت متناقض با جسم خویش دارد که به طور پیوسته از دوران کودکی - نوجوانی تا بزگسالی آن را ابراز داشته و در رفتارهایش مشهود است . ترنسسکسوآلیسم دارای سه مشخصه می باشد  :

1 - تمایل به بودن و و پذیرش که به عنوان عضو جنسیت دلخواه و آرزوی داشتن بدنی مثل جنس مقابل است که با این آرزو دست به هورمون درمانی و جراحی می زند 2 - از دوران کودکی به طور متناوب ابراز می شود 3 - نشانه های اختلال دیگر و یا کروموزومی غیر طبیعی نداشته باشد 

نشانه های تخصصی تر در هر دو جنس عبارتست از : در پسران : اندوه شدید از پسر بودن و تمایل به دختر بودن - علاقه مند با بازیها و بودن در جنسیت دختران - عدم رضایت از آناتومیک خود که در کودکی ابراز می داشته که اگر بزرگ شد یک زن می شود و یا پنیس او محو می شود و یا بهتر است که پنیس نداشته باشد . 

در دختران : عدم تمایل به پوشیدن لباس دخترانه و تمایل به تیپ پسرانه داشتن - عدم تمایل به داشتن فیزیک دخترانه و در کودکی عدم تمایل از داشتن سینه یا قاعدگی در بزرگسالی - خودداری از نشسته ادرار کردن و ابراز اینکه به زودی آلت تناسلی مردانه خواهد داشت . البته این موارد نکات محدودی از تشخیص است و برای اینکه تشخیص درست انجام شود احتیاج به رابطه حضوری و مشاورات مکرر با متخصص روان شناسی بالینی دارد .

روان درمانی :

در این مرحله روان درمانگر باید بتواند اختلال هویت جنسی را به درستی تشخیص داده و همچنین دیگر اختلالات مرتبط با GID را نیز یافته و با توجه به شرایط بیمار بهترین درمان آن را انجام دهد . روان درمانگر با گروه درمانی در ارتباط است و تمامی مشاهدات و  نتایج و تاریخچه بیماری فرد را مستند سازی می کند . او باید سعی کند اعتماد بیمار را به خود جلب کرده که در آن صورت درمانی موفق خواهد داشت . از قضاوت خودداری کند . هدف از روان درمانی کمک به بیمار برای کنار آمدن با اختلال هویت جنسی می باشد . همچنین رفع سایر اختلالات روانی مرتبط با بیماری مثل : ملال جنسی - اختلال شخصیتی - مبدل پوشی - اضطراب - افسردگی و اختلال دو جنسی می باشد .

اختلال هویت جنسی یک بیماری ژنتیکی است که در آن فرد بیمار هویت جنسی جدا از هویت ظاهری اش دارد . به عبارت دیگر می توان گفت که یک بیمار مبتلا به این اختلال ؛ فیزیک جسمی و اندام های جنسی اش با خلق و خو و امیالش مطابقت ندارد .مطابق تحقیقات علمی ؛ جهش های ژنی از جمله مهمترین علل شایع ظهور این بیماری هستند ؛ اما با این حال متاسفانه هنوز هم بسیاری از افراد تصور می کنند که یک فرد مبتلا به اختلال هویت جنسی یا اصطلاحا یک بیمار ( ترنس سکسوآل ) نقش بازی می کند ؛ در صورتی که پژوهش های پزشکی اثبات کرده است که یک ترنس سکسوآل یا به اختصار یک بیمار تی اس واقعا بیمار است و نه تنها نقش بازی نمی کند بلکه حتی از ناهماهنگی میان جنسیت ظاهری و خلق و خوی واقعی اش مدام در عذاب است .

((  طبقه بندی اختلالات هویت جنسی ))

انواع ترنس سکسوآلیسم:

۱ـ ترنس سکسوآلیسم در افراد مذکر: چون آغاز این اختلال در سنین اولیه پسر ها بوده و در تمام طول زندگی بدون تغییر باقی می ماند لذا به این اسم نامیده می شود.و در مرحله دوم به مواردی اطلاق می شود که شروع آن در مرحله یعدی زندگی است.( بعد از دوران کودکی ) چنین مردانی ظاهر و نقش مردانه دارند.

۲ـ ترنس سکسوآلیسم در افراد مونث: در زنانی دیده می شود که از اوان کودکی خود را به صورت جنس مذکر دیده و زندگی زنانه نداشته باشند. ترنس سکسوآلیسم های مونث حتی قبل از عمل جراحی (( تغییر جنسیت )) معمولا موفق به کسب ظاهر مردانه می شوند و اغلب یار جنسی برای خود پیدا می کنند که آشکارا همجنس گرا نیستند.

هرمافرودیت(دوجنسیتی):  افرادی که اندام های تناسلی شان با رشد طبیعی جنسیت ژنتیکی شان هماهنگ نیست هرمافرودیت نامیده می شوند. این حالت نادر می تواند در اثر هورمون های غیر طبیعی محیط جنینی و یا داروهای مصرفی مادر و غیره صورت گیرد. ابهام جنسی یکی از مسایل مهم جراحی اطفال به شمار می آید. تشخیص یه موقع نوع عارضه  و تصمیم گیری سریع برای درمان و تبدیل کودک به جنسیت مناسب در پیشگیری از بسیاری از عوارض از جمله عوارض روانی اثر بسزایی روی کودک و خانواده اش دارد.

 یک تی اس دوجنسه نیست

مطالب این قسمت رو از وب لاگ بر باد رفته(دوست خوبم هما)گلچین کردمhttp://barbadrafteha.mihanblog.com

برای خوندن مصاحبه با دکتر میر جلالی ادامه مطلب رو کلیک کنید

"یادمون باشه اگر یه روزی یه جایی به کسی برخورد کردیم

که مشکلش نمی فهمیدیم در موردش قضاوت نکنیم .."

الان که دارم اینو مینویسم ساعت 5 نصف شبه.همه مردم راحت خوابیدن.طبق معمول توی کوچه چراغ هیچ خونه ای جز خونه ما روشن نیست.شاید امشب سخت ترین و بدترین شب عمرمه.انقدر گریه کردم.اشک چشام قطع نمی شه.خسته شدم خدا.آخه خدا گناهم چیه؟چه غلطی کردم؟بس نیست؟تا کی اینجوری عذابم می خوای بدی؟روز به روز بدتر می شم.روز به روز به آخرای عمرم نزدیکتر میشم.مرگ خیلی بهتر از این زندگیه نکبته.گناه خونوادم چیه؟چرا اونارو هم باید هر شب به گریه بندازم؟خدا همه میگن تو مهربونی.اما چرا به من مهربونی نمی کنی؟چرا منو از یادت بردی؟خودت که شاهدی و می بینی حالو روزمو.پس کی میخوای به دادم برسی؟کی؟تا کی تحمل باید بکنم؟تا کی باید این شبای لعنتی رو بیدار بمونم؟کاش حکمت کارتو می دونستم.همش دنبال یه بهونه کوچیک می گردم که بشینم زار زار گریه کنم.به درد خودم بسوزم.از همه بد تر این که نزدیکترین دوستام هم حالمو می گیرن.تو کل دنیا داروندار 2 تا همدم(عسل. شیما) داشتم دلم که میگرفت درد دلمو بهشون می گفتم.بغلشون گریه می کردم.آروم می شدم.اما هردوشون تو یه روز آتیشم دلمو شعله ور تر کردن.و بهونه ای کوچیک پیدا کردم واسه گریه ای بزرگ.گریه ای که حتی به خونوادم کشید.بی خوابشون کرد.ولی یه درس عبرت بزرگ می گیرم.که تنها بمونمو و درد دلامو فقط با اینجا باهمدردام بکنم.باز تی اس ها هستن که درد همو می فهمن.به امید روزی که خدا یه نظری هم به حال من بکنه

  این چند قطعه ترانه رو به همه اونایی تقدیم میکنم که باعث آزار و اذیتها.اهانت ها.سخت گیری ها و ....به  اونایی که باعث آزردن تی اس ها هستن وهمچنین به همه اونایی که تی اس هارو قبول ندارن :

آن لحظه که انسان دارد ز نیازنه کم از هوی حیوان